لَوَندی یک تعامل اجتماعی است، مثل هزاران هزار تعامل دیگر. مثل خرید کردن، کار کردن، درس خواندن، یا همچون شکلهای مفهومیترش، مثل همدلی یا که همدردی.
لوندی یک تعامل اجتماعی است. حدود و ثغور خودش را دارد، فرق دارد با رفاقت، با همدلی، با صمیمیت، با "خود بودن" ، در محیطهای خصوصیتر حتی، فرق دارد با ناز کردن و ناز خریدن. تعاملی است از نوع دیگر. زن به لوندیاش، توجه میستاند، محبت میخرد، دیده میشود، نوبتش در صفوف ممتد و طولانی اجتماع جلو میافتد، در جایگاهی میایستد که برآمده از لوندی است.
تعامل اما، کنش/ واکنش توأمان است، نمیشود عمل باشد بی عکسالعملش، قانون سوم نیوتن، هرگاه به جسمی نیرو وارد کنید به همان مقدار به شما نیرو وارد میکند. عکسالعمل در تعامل لوندی، میشود مرزهایی که فرو میریزند، میشود نگاههایی که حرمت نمیفهمند، میشود احترامی که از کف میرود، می شود دستانی که حریم نمیشناسند ، میشود وقاحتی که گریبان زن را می گیرد.
لوندی یک بازی اجتماعی است، با قواعد ساده، با نتیجه مشخص. داد و ستدی معلوم. گاه نتیجهاش پیش از وصول حقالضمهاش به دست میآید، گاه نه، بازی اما همان است ... نمیشود توقع دیگری داشت جز کنش و واکنش همیشهاش.
همین است که نمیشود در جواب به "واکنش" ، داد به هیچ مظلمهای برد، نمیشود فریاد حقوق زنان برآورد، نمیشود انگشت اتهام را به سوی هیچ مردی نشانه رفت . نمیشود نقش قربانی را ایفا کرد، نمیشود از دیگران انتظار همدلی داشت، انتظار همدردی، انتظار ترحم ...
لوندی یک بازی اجتماعی است، یک بازیِ بیمار، بازیگرانش به خوبی یکدیگر را مییابند، میشود نظارهگر بازی بود، میشود نظارهگریش را تاب آورد. اما حتی نظارهگر بازی "قربانی" بودن، سرسامی است تمام و کمال ، عفونتی است که دامان همه را میگیرد ... بازی لوندی را اگر برگزیدهاید، دستکم بازیگر خوبی باشید، قربانی ِ بازی لوندی بودن، ترحم برانگیز نیست، تهوع برانگیز است ...
لوندی یک تعامل اجتماعی است. حدود و ثغور خودش را دارد، فرق دارد با رفاقت، با همدلی، با صمیمیت، با "خود بودن" ، در محیطهای خصوصیتر حتی، فرق دارد با ناز کردن و ناز خریدن. تعاملی است از نوع دیگر. زن به لوندیاش، توجه میستاند، محبت میخرد، دیده میشود، نوبتش در صفوف ممتد و طولانی اجتماع جلو میافتد، در جایگاهی میایستد که برآمده از لوندی است.
تعامل اما، کنش/ واکنش توأمان است، نمیشود عمل باشد بی عکسالعملش، قانون سوم نیوتن، هرگاه به جسمی نیرو وارد کنید به همان مقدار به شما نیرو وارد میکند. عکسالعمل در تعامل لوندی، میشود مرزهایی که فرو میریزند، میشود نگاههایی که حرمت نمیفهمند، میشود احترامی که از کف میرود، می شود دستانی که حریم نمیشناسند ، میشود وقاحتی که گریبان زن را می گیرد.
لوندی یک بازی اجتماعی است، با قواعد ساده، با نتیجه مشخص. داد و ستدی معلوم. گاه نتیجهاش پیش از وصول حقالضمهاش به دست میآید، گاه نه، بازی اما همان است ... نمیشود توقع دیگری داشت جز کنش و واکنش همیشهاش.
همین است که نمیشود در جواب به "واکنش" ، داد به هیچ مظلمهای برد، نمیشود فریاد حقوق زنان برآورد، نمیشود انگشت اتهام را به سوی هیچ مردی نشانه رفت . نمیشود نقش قربانی را ایفا کرد، نمیشود از دیگران انتظار همدلی داشت، انتظار همدردی، انتظار ترحم ...
لوندی یک بازی اجتماعی است، یک بازیِ بیمار، بازیگرانش به خوبی یکدیگر را مییابند، میشود نظارهگر بازی بود، میشود نظارهگریش را تاب آورد. اما حتی نظارهگر بازی "قربانی" بودن، سرسامی است تمام و کمال ، عفونتی است که دامان همه را میگیرد ... بازی لوندی را اگر برگزیدهاید، دستکم بازیگر خوبی باشید، قربانی ِ بازی لوندی بودن، ترحم برانگیز نیست، تهوع برانگیز است ...
به نظر میشه انتظار این بینش و درک که توی متن هست را از دیگران هم داشت.
پاسخ دادنحذفقربانی لوندی بودن برای دختر ها روتینه. ترحم و تهوع هم گاهی کنار هم قرار می گیرند.
ولی ما مجرم نیستین برای نداشتن این توانایی اجتماعی.
خودمونیم. من از این یکدست بودن خودم راضی ام. ترجیح میدمش. چون توان لوندی در من نیست.
ولی از دخترای لوند بیزار نیستم. به نظر منم گاهی شیرین ند.
من هرزگی و استفاده ابزاری از این لوندی را نفی می کنم.